Centrum Dramy

Centrum Dramy
W samym środku miasta, tam gdzie neonowe światła odbijały się w mokrym bruku, stał stary budynek zwany przez mieszkańców Centrum Dramy. Nikt nie pamiętał, kto pierwszy użył tej nazwy, ale każdy wiedział, że jeśli coś miało się wydarzyć — coś wielkiego, bolesnego albo pięknego — wydarzy się właśnie tam.

Tego wieczoru Lena wbiegła po schodach, czując jak serce tłucze jej się w piersi. W dłoni ściskała telefon, na którego ekranie wciąż widniała wiadomość: „Musimy porozmawiać. Teraz.” To był Marek — człowiek, którego kochała bardziej, niż chciała przyznać, i który właśnie miał zniknąć z jej życia.

W sali na drugim piętrze panował półmrok. Marek stał przy oknie, jakby czekał na wyrok. Gdy ją zobaczył, odwrócił się powoli, zbyt spokojnie jak na kogoś, kto właśnie miał złamać jej świat.

— Dlaczego tu? — zapytała, choć w jej głosie drżała złość i strach.

— Bo tu wszystko się zaczęło — odpowiedział. — I tu musi się skończyć.

Lena poczuła, jak w gardle rośnie jej ciężka kula. Wspomnienia wróciły: ich pierwsza kłótnia, pierwszy pocałunek, pierwsze „przepraszam”, które niczego nie naprawiło. Centrum Dramy było świadkiem wszystkiego.

— Nie odchodź — powiedziała w końcu, cicho, prawie bez tchu.

Marek zamknął oczy. — Nie potrafię zostać, kiedy każde nasze słowo jest jak iskra. A ja już płonę.

Wtedy Lena zrozumiała, że nie walczy o niego, lecz o siebie — o to, by nie pozwolić, żeby miejsce pełne ich historii stało się grobem jej nadziei. Podniosła głowę.

— Jeśli chcesz odejść, odejdź. Ale nie kończ tego tutaj. To miejsce nie jest końcem. To jest początek.

Marek spojrzał na nią z czymś, co mogło być żalem, a mogło być ulgą. Wyszedł bez słowa. Drzwi zamknęły się z echem, które brzmiało jak ostatnia scena spektaklu.

Lena została sama. Ale po raz pierwszy od dawna nie czuła się porzucona. Czuła się wolna.